Strona główna / Informator regionalny / Historia / Kościół Szpitalny św. Ducha w Słupcy

Kościół Szpitalny św. Ducha w Słupcy

Istnienie tego kościoła poświadcza dokument biskupa Andrzeja Łaskarza z 1 VII 1422 r. określający jego uposażenie.

Ostatnio został opublikowany dokument z dnia 27 VI 1415 r. wspominający o prepozycie tego kościoła Janie zwanym Kharthenar, któremu burmistrz słupecki Jan, syn Paczołda sprzedał jatkę mięsną. Akt sprzedaży poświadczyli rajcy Słupcy. Data dokumentu pozwala więc przesunąć fundację świątyni szpitalnej Św. Ducha Słupcy na początek XV stulecia, chociaż nie wyklucza, że został on fundowany o wiele wcześniej, a dokument z 1421 r. stanowi tylko odnowienie starszej fundacji.
Wizytacja z lat 1696/1699 stwierdza, że drewniany kościółek szpitalny posadowiono koło Bramy Poznańskiej. Prepozytem był Wojciech Jerzykowicz, prezbiter prezentowany 14 V 1685 r. po śmierci Stanisława Kolankiewicza i zatwierdzony 31 V tr. Budynek szpitalny znajdował się w dobrym stanie. W jego wnętrzu znajdował się pokój i komora.
Według akt wizytacji z 1766 r. kościół był fundacją arcybiskupa gnieźnieńskiego Mikołaja Trąby, od którego mieszczanie uzyskali przywilej erekcyjny wystawiony 28 XII 1421 r. Wówczas była to budowla drewniana, mała. Obok wznosił się dom prepozyta, dwupokojowy z kuchnią i komorą. Nakryty był drewnianym dachem. Drugie domostwo przeznaczone było dla ubogich. Była to niewielka budowla drewniana. Prawo patronatu przysługiwało magistratowi Słupcy. Po pożarze odbudowano go z inicjatywy prepozyta szpitala księdza Koczorowicza. Konsekracji nowej budowli dokonał Franciszek Kraszkowski, sufragan gnieźnieński w 1723 r. Prepozytem kościoła Św. Ducha w 1766 r. był Andrzej Wyglądalski, który pierwsze święcenia przyjął w klasztorze braci mniejszych (franciszkanów). W dniu 26 XII 1751 r. został otrzymał wyższe święcenia kapłańskie z rąk Krzysztofa Dobińskiego, biskupa tytularnego serreńskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Na prepozyta został zatwierdzony przez konsystorz gnieźnieński 23 VI 1760 r. W pracy duszpasterskiej i szpitalnej wspomagali go prowizor Antoni Michalicki, sekretarz królewski i Antoni Głogowski, mieszczanin słupecki.
Według wizytacji z 1766 r. wewnątrz istniały trzy altarie, pięknie zdobione (malowane). Wielka altaria Św. Ducha, druga poświęcona była św. Barbarze, ostatnia Św. Mikołajowi.
Ze szpitalnym kościołem Św. Ducha związane było bractwo św. Róży, legitymujące się przywilejem fundacyjnym z 10 II 1718 r., nad którym opiekę patronacką sprawowało bractwo piwowarów.
Dochody kościoła stanowiło uposażenie w postaci legatów czynszów bractwa piwowarów z 1750 r. oraz zapis na aniwersarz księdza Jana Offmana, prepozyta M. Poklateckiego, legatów magistratu. Nie wyjaśniony został zapis mieszczanina słupeckiego Szerszipana z 1400 r., który szpitalowi darował rolę. Kościół posiadał rolę przy drodze do Strzałkowa, grunty koło fosy miejskiej przy drodze do Skarboszewa, ogród koło granic z Piotrowicami przy drodze do Powidza. Duchowny czerpał zyski z niewielkiego folwarku.
O kościele pod wezwaniem Św. Ducha wspomniano w 24 VI 1788 r., kiedy wymieniono proboszcza tej świątyni Łukasza Aberlińskiego, który wydzierżawił probostwo mieszczanom Janowi Nepomucenowi Batkowskiemu i jego małżonce Józefie Lemańskiej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

ody>