Cukrzycę wykryła sama. Miała 11 lat

Oliwia Gielicz jest w ósmej klasie szkoły podstawowej. Od trzech lat zmaga się z cukrzycą typu pierwszego. Rodzice chcą zapewnić swojej córce aparat, który umożliwi monitorowanie poziomu cukru bez konieczności nakłuwania. W tym celu proszą o przekazywanie 1% z tegorocznych rozliczeń podatkowych.

Karina i Arkadiusz Gieliczowie przedstawili nam historię choroby swojej córki. – Córka zachorowała nam w listopadzie 2015 roku. Było dla nas wielkim szokiem, że jest to cukrzyca typu 1. Trafiliśmy na oddział w Poznaniu, tam byliśmy przez osiem dni, musiałam być z nią, bo bez wyszkolenia nie wypuszczą do domu. Od lipca ubiegłego roku Oliwka ma podłączoną pompę. To oczywiście nie znaczy, że pompa wszystko robi za nas. Co trzy dni musimy robić nowe wkłucie, przeliczać wymienniki, podawać insulinę. Znaleźliśmy fundację, dzięki której możemy uzyskiwać 1% z rozliczeń podatków. Chcemy to przeznaczyć na zapewnienie monitoringu całodobowego i na turnusy rehabilitacyjne dla cukrzyków. Te turnusy są o tyle fajne, że Oliwka może tam jechać sama, bez rodziców. Teraz, wszędzie gdzie chce jechać, musi jechać ze mną albo z mężem – mówi Karina Gielicz, mama Oliwki.

Oliwia w tym roku skończy 15 lat. Jest w ósmej klasie szkoły podstawowej. Uczy się dobrze. Jeździ na rowerze, rysuje. – Na początku choroba mi przeszkadzała. Jeśli chciałam poćwiczyć, pojeździć na rowerze, musiałam zmniejszyć tą insulinę, żeby mi nie spadł cukier, żebym nie zemdlała. Teraz powoli się przyzwyczajam, ale nie jest tak łatwo. Chorobę wykryłam sama. Pogorszył mi się wzrok, widziałam w telewizji informacje o cukrzycy, poczytałam coś więcej o tym i powiedziałam rodzicom, że chyba mam cukrzycę. Miałam wtedy 11 lat – mówi nam piętnastolatka.

Rodzice dbają o to, by córka miała jak najmniej powikłań. Starają się ciągle kontrolować poziom cukru. Codziennie Oliwka bada swój cukier poprzez nakłucie palca, musi to robić nawet dziesięć razy dziennie.

– Zawsze dawaliśmy sobie sami radę, ale jest ciężko. By wprowadzić codzienny monitoring to jest już duży koszt zakupu takiego sprzętu. To kosztuje 750 złotych w pierwszym miesiącu, a później 500 złotych co miesiąc. Turnusy rehabilitacyjne są też drogie, dwa razy droższe niż normalne, ponieważ tam jest zapewniona opieka lekarska, diabetologa. Do tego dochodzą co sześć tygodni wizyty w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, raz w roku kompleksowe badania na oddziale. Niestety choroba jest nieprzewidywalna. Byliśmy na zakupach w Koninie, po pięciu minutach córka powiedziała, że się trzęsie, zemdleje. Zmierzyliśmy cukier i było źle. To jest choroba do końca życia – wyjaśnia Arkadiusz Gielicz.

By przekazać 1% podatku dla Oliwii Gielicz należy w odpowiednich rubrykach wpisać nr KRS Fundacji Dla Dzieci z Cykrzycą – KRS0000163346 ze wskazniem imienia i nazwiska podopiecznego Oliwia Gielicz 6140 w celu szczegółowym.