Ujawniamy szokujące fragmenty książki ks. Makulskiego z Lichenia

„…Szturchali się i podśmiewywali na widok widocznych majteczek (…) sukienka podnosiła się coraz wyżej, ale była tak stremowana, że tego nie zauważyła… Takie fragmenty odnaleźliśmy w „Opowieści o Licheniu”, książce wydanej niedawno przez Sanktuarium Matki Bożej, Bolesnej Królowej Polski, Pani Świętokrzyskiej w Pawłowie k. Starachowic. Ks. Eugeniusz Makulski, skandaliczny bohater głośnego filmu braci Sekielskich „Tylko nie mów nikomu” wydał swoje, prawdopodobnie ostatnie wspomnienia z czasów organizacji i budowy bazyliki w Licheniu. W treści znaleźliśmy fragmenty, które budzą co najmniej dwuznaczne skojarzenia.

„Opowieść o Licheniu” to historia, w której przeplatają sentymentalne przypowiastki, legendy i fakty z czasów budowy jednej z największych bazylik w Europie. Autor wplata elementy autobiograficzne jako niezłomnego organizatora, walczącego o utworzenie Sanktuarium. Wczytując się dokładniej w treść książki, natrafić można na, mówiąc delikatnie, kontrowersyjne fragmenty, które czytelnikowi zupełnie nie pasują do wizerunku autora, którym jest duchowny. Teraz, w obliczu publicznych oskarżeń o pedofilię i zakryciu jego wizerunku przy pomniku papieża Jana Pawła II, te fragmenty mogą rzucić światło na osobowość autora. Oto one:

… Zapowiada się uroczy, świąteczny dzień. Kucharki szykują śniadanie na murawie. Jest cieplutko, dziewczynki w sukieneczkach. Nóżki odkryte do opalania. Chłopcy w koszulkach z krótkimi rękawami i krótkie spodenki. Niektórzy chłopcy tylko w slipkach, bo się szykują do kąpieli i do opalania. Stary dostojny las napełnił się radosnym gwarem młodości…

…Kochane kaliskie dzieci nie wiedziały, że ich tu przywieziono „na pożarcie” przez okrutnych krwiopijców, mieszkańców tego lasu, mokradeł i jeziora. Ci mordercy już się zbierają i szykują się na wielką, świąteczną ucztę. Dziś będzie młodziutka, słodziutka krew. Pierwsze komary pojawiły się już
podczas śniadania i przeszkadzały w jedzeniu…

… Nie było ani siekierki, ani toporka, tylko tępy kuchenny nóż. Niektóre rączki i nóżki były tak skłute, że różowiły cię od krwi. Po południu okazało się, że dzieci zaatakował drugi krwiopijca, jeszcze gorszy od pierwszego. Dzieci po tylu godzinach dla zdrowia kryły się po zaroślach, chaszczach, kępach paproci. Czarne kleszcze oblazły dzieci, wpijały się głęboko w skórę w pachwinach rąk i nóg, tam ssały krew. Człowiek pan i król świata okazał się bezradny wobec małych pasożytów. W męczarniach i płaczu czekali wszyscy na pojazdy o godzinie osiemnastej. ..

… Sekretarka postanowiła mu pomóc. Sekretarka, osoba młoda, urodziwa i dość korpulentna ubrana była w sukienkę mini. Gdy wchodziła po ławeczce na stół, sukienka podnosiła się coraz wyżej, ale była tak stremowana, że tego nie zauważyła. Ludzie zamiast słuchać przemówienia, szturchali się i podśmiewywali na widok widocznych majteczek. Po zakończeniu czytania głos zabrał sam wójt. Nie wiedząc, co tak wszystkich rozbawiło, napominał zebranych, że nie należy się śmiać w czasie takich imprez…

Wydawcą jest Sanktuarium Matki Bożej, Bolesnej Królowej Polski, Pani Świętokrzyskiej w Pawłowie k. Starachowic.

Ocenę zdolności literackich pozostawiamy naszym czytelnikom.