II wojna światowa

Wczesnym rankiem 1 września 1939 roku Niemcy rozpoczęły działania wojenne przeciwko państwu polskiemu na ziemi, morzu, i w powietrzu.
Wybuch wojny zastał armię polską w trakcie przeprowadzania mobilizacji. Słupca
w pierwszym dniu wojny znalazła się na tyłach armii, w pobliżu koncentracji wielkich jednostek, znajdujących się w obwodzie armii “Poznań”: 17 dywizji piechoty, koncentrującej się na obszarze między Wrześnią a Gnieznem oraz Polskiej Brygady Kawalerii. Słupca została zbombardowana dopiero 5 września w późnych godzinach popołudniowych. Bombowce zrzuciły wówczas kilkanaście bomb na centrum miasta w okolicy kościoła, niszcząc lub uszkadzając kilka budynków. Około 10 września tereny ziemi słupeckiej zostały bez oporu ostatecznie zajęte przez armię niemiecką. Rozpoczęły się ponure lata okupacji hitlerowskiej. Słupca znalazła się na terenie REICHSGAU WARTHELAND. Okupacyjne władze hitlerowskie przystąpiły natychmiast po zajęciu omawianych terenów do nadawania im wyglądu niemieckiego. Usuwano wszelkie napisy polskie, przeprowadzono zniemczenie nazw miejscowości. Słupca została przemianowana na GRENZHAUSEN. Rozwiązano wszystkie polskie organizacje i zakazano ich działania. Zamknięto kościoły, które zamieniono na magazyny, stajnie. Jednocześnie rozpoczęła się walka z ludnością polską. Ogólna liczba ofiar bądź zamordowanych na terenie powiatu, bądź aresztowanych i zakatowanych w więzieniach i obozach koncentracyjnych sięga wielu tysięcy osób i niemożliwe jest jej dokładne ustalenie. Pod koniec 1941 roku rozpoczęto systematyczną likwidację ludności żydowskiej. Żydów, pochodzących ze Słupcy i okolic mordowano przede wszystkim w lasach koło Kazimierza Biskupiego czy Gosławic. Słupca w czasie okupacji dość wcześnie miała zorganizowany system administracji i finansów. Środki budżetowe jakimi dysponowała przeznaczano w szczególności na szkolnictwo i budownictwo. Ważną rolę w funkcjonowaniu administracji odgrywała policja bezpieczeństwa i porządkowa. Należeli do niej Niemcy z okolic Słupcy i Zagórowa. Zajmowali się urządzaniem obław, rewizjami, zwalczaniem ruchu oporu. Działania wojenne na froncie niemiecko-radzieckim w pierwszej fazie wojny toczyły się o tysiące kilometrów na wschód od Słupcy. W miarę jednak klęsk ponoszonych przez Niemców, front wschodni coraz bardziej posuwał się na zachód. W lecie 1944 roku wojska rosyjskie i oddziały Wojska Polskiego dotarły do Wisły. W połowie stycznia 1945 roku ruszyła na zachód ofensywa radziecka, która miała przynieść, większości ziem polskich wyzwolenie spod okupacji. Front niemiecki został przełamany na całej swej długości i zmotoryzowane oddziały radzieckie posuwały się nieprzerwanym marszem na zachód. 20 stycznia przednie straże radzieckie pojawiły się w okolicach Słupcy. Miasta broniła słaba załoga niemiecka wyposażona w kilka czołgów. Po kilkunastogodzinnym pojedynku artylerii czołgowej Niemcy w obawie okrążenia miasta wycofali się z niego. Dnia następnego Rosjanie wkroczyli do Słupcy. Dla miasta, wyzwolonego spod okupacji hitlerowskiej rozpoczęła się nowa epoka dziejów – dziejów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.