Wiek XVII i XVIII

Wiek XVII i XVIIIWiek XVII i XVIII w dziejach Słupcy to okres zastoju gospodarczego i upadku miasta.

Bezpośrednią przyczyną tego stanu rzeczy były wypadki polityczne, działania wojenne i związane z nimi przemarsze wojsk. W latach 1630, 1648, 1654 i 1660-1662 ogarnęła Wielkopolskę, a wraz z nią Słupcę, fala różnych chorób, w tym dżuma, która zebrała szczególnie obfite żniwo. Oszczędzona w czasie najazdu szwedzkiego substancja materialna miasta doznała poważnego uszczerbku w wyniku działań wojsk Związku Święconego w 1664 – 1665 roku. W pierwszym dziesięcioleciu XVIII wieku przez miasto przeszła kolejna zaraza. Wyludniło się wtedy prawie całe miasto. Podejmowane próby rozwoju miasta hamowały pożary, które nawiedzały Słupcę kilkakrotnie. I tak w lutym 1788 roku pożar zniszczył ratusz i kilkanaście domów w rynku oraz przy sąsiednich ulicach. Dwa lata później ogień pochłonął znowu jedną stronę rynku, zabudowę ulicy Kościelnej oraz domy pod murami miejskimi i zagroził poważnie kościołowi parafialnemu.