Starosta przyjął legitymację PSL

Sasiad masz racje ze starosta pozorny człowiek szkoda ze się zapisał

Każdy ma prawo zapisać się gdzie chce, a tym wszystkim nawiedzonym hejterom nic do tego

Lewicowo – liberalne media wprost pieją z zachwytu nad kolejną zbiórką pieniędzy przeprowadzoną przez Jerzego Owsiaka. Pieją z zachwytu i starają się przekonać nieprzekonanych, a może wręcz zawstydzić tych, którzy nie wspierają zbiórki, Owsiaka a nawet ją krytykują. Dlatego w lewicowo – liberalnych mediach wprost kłują w oczy nagłówki brzmiące: „Proboszcz przekazał do puszki tacę a sam na ornat przykleił orkiestrowe serduszko”, „Ksiądz przekazał całą tacę na WOŚP”.

Starają się zawstydzić: ksiądz, twój proboszcz przekazał całą tacę a ty, mieniąc się katolikiem, doszukujesz się jakiegoś źdźbła w oku Owsiaka? Mówiąc w dodatku, że to belka? No po prostu wstyd. Ja jednak, zanim się zawstydziłem, kliknąłem na te teksty i przeczytałem je dokładnie. Otóż, a to w siódmym, a to gdzieś tam w siedemnastym wierszu, lewicowo – liberalni animatorzy naszej świadomości ujawniali, że ci księża, że ci proboszczowie, tacy hojni dla Owsiaka, są, jak jeden mąż, z kościoła polskokatolickiego. A zatem wszystko jasne. Ale czy rzeczywiście jasne? Czy każdy czytelnik, szczególnie młody, wie, co to jest kościół polskokatolicki?

Przypomnijmy więc, że kościół, z którym identyfikuje się, do którego należy znaczna część polskiego społeczeństwa to Kościół rzymskokatolicki. Kościół polskokatolicki powstał, bardziej jako sekta niż odłam, na początku XX wieku w środowisku Polaków mieszkających w Stanach Zjednoczonych. Kościół ten nie istniał w Polsce przedwojennej, przed rokiem 1939. Powstał i funkcjonował wyłącznie na gruncie amerykańskim, podatnym na różnego rodzaju sekty. Czym się różnił od kościoła rzymskokatolickiego? Otóż kościół polskokatolicki:

nie uznawał zwierzchnictwa papieża
nie uznawał celibatu – księża mogli się żenić
nie uznawał spowiedzi indywidualnej za warunek konieczny do przyjmowania Komunii Św.
kładł nacisk na autonomię poszczególnych parafii, odrzucając hierarchiczność
Komuniści, którzy z nadania Sowieckiej Rosji objęli władzę w Polsce po 1945 roku, doskonale zdawali sobie sprawę, że nie zmuszą do uległości i poddaństwa Kościoła rzymskokatolickiego. Kościoła prowadzonego przez takich Pasterzy jak Kardynał August Hlond i Stefan Kardynał Wyszyński. Dlatego wpadli na iście szatański pomysł, by stworzyć całkowicie podległą sobie „alternatywę” dla Kościoła rzymskokatolickiego w postaci kościoła polskokatolickiego. I tak w roku 1951 utworzono w Polsce kościół polskokatolicki, który błyskawicznie uzyskał osobowość prawną i wsparcie administracyjne ze strony komunistycznego państwa. W roku 1953 aresztowano i internowano Prymasa Stefana Kardynała Wyszyńskiego, aresztowano i okrutnie torturowano Biskupa Antoniego Baraniaka. W tym samym czasie odbierano, mimo zdecydowanego sprzeciwu wiernych, Kościołowi rzymskokatolickiemu obiekty sakralne i przekazywano je w administrację kościoła polskokatolickiego. Komunistyczna propaganda piętnowała Kościół rzymskokatolicki jako „reakcyjny”, zaś podporządkowany sobie kościół polskokatolicki uznawała za postępowy, narodowy i wolny od obcych wpływów.

Teraz można już chyba powiedzieć, że rzeczywiście wszystko jest jasne. Ktoś może jednak spytać, co jest pasjonującego w tym, że jedne resortowe dzieci przekazują pieniądze z tacy innemu resortowemu dziecku? Po co sobie tym zaprzątać głowę i czytać felieton temu poświęcony? Istotne jest co innego, istotne jest to, że mimo upływu 37. lat od okrągłego stołu i rzekomego końca komunizmu dalej ręka rękę myje. Warto to wiedzieć, trzeba to wiedzieć i wyciągać wnioski. Dalej ręka rękę myje.

Marcin Bogdan

P.S. wyjaśnienie dla młodych czytelników: „«Ręka rękę myje» to polskie przysłowie oznaczające, że ludzie z tej samej grupy wzajemnie się wspierają i chronią, często w sposób nieuczciwy lub szemrany, np. pomagając sobie w nielegalnych interesach, kryjąc się nawzajem, czy stosując nepotyzm”.