Od wielu lat mieszkała w Jarocinie, ale połowę swojego życia spędziła w Witkowie. Śp. Magdalena Józefiak, witkowianom znana pod panieńskim nazwiskiem Struszczyk zmarła przed tygodniem w wieku zaledwie 43 lat. Osierociła 15-letniego syna i 5-letnią córkę.
Urodzona 6 kwietnia 1974 roku w Słupcy, śp. Magdalena Józefiak uczęszczała do witkowskich szkół, Szkoły Podstawowej Nr 1 i do Technikum Rachunkowości Rolnej. Następnie uzyskała tytuł licencjata w Koninie, a dwa lata później tytuł magistra w zakresie specjalności nauczycielskiej na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Od 1 września 1996 roku pracowała w Zespole Szkół Rolniczych we Wrześni jako nauczyciel wychowania fizycznego. Do Jarocina przeniosła się w 1998 roku, aby kontynuować pracę w ówczesnym Zespole Szkół Zawodowych Nr 1, a obecnym Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 1. Była najstarszą córką znanego i lubianego witkowskiego wuefisty – śp. Grzegorza Struszczyka, który zaraził ją miłością do sportu, a szczególnie tenisa stołowego, gdzie odnosiła spore sukcesy.
– Była nauczycielką z powołania. Była pasjonatką sportu i tą pasją potrafiła zarażać innych. Mimo choroby uśmiechnięta i waleczna – wspominają przyjaciele pani Magdy.
Przedstawiamy fragmenty wzruszającego listu pożegnalnego odczytanego podczas pogrzebu:
– …Spotykamy się dzisiaj pogrążeni w smutku, spotykamy się, aby się z Tobą pożegnać. Tylko dlaczego tak wcześnie? Słońce Twojego życia doszło tylko do południa. Światełko, którym byłaś dla swych najbliższych, zgasło nagle w biały dzień! Dlaczego? Z pewnością spodobałaś się Bogu, chciał Cię mieć już u siebie, w zupełnie nowym życiu, z nowymi wielkimi i pięknymi zadaniami… Z pierwszej bitwy o życie wyszłaś zwycięsko. Nikt jednak nie przypuszczał, że choroba zaatakuje ponownie, i ze zdwojoną siłą. Tym razem to ona była silniejsza… Magdo! Są dzisiaj z Tobą nauczyciele, uczniowie, Twoi wychowankowie – zamiast na lekcji w dwuszeregu, stoimy zgromadzeni przy Twojej trumnie. Zamiast piłki, w rękach trzymamy kwiaty, z ostatnim Twoim pożegnaniem. W imieniu wszystkich dziękuję Ci, że byłaś z nami, za Twoje pogodne usposobienie, za życzliwość wobec wszystkich, za dar Twojego nauczycielstwa.
Będzie nam Ciebie brakowało! Spoczywaj w pokoju!
