„Ten urząd to całe moje życie” WYWIAD

Wyliczyliśmy, że przez 24 lata urzędowania Pana na tym stanowisku przepracował Pan blisko 8.800 dni. To mnóstwo czasu. Nie żal żegnać się Panu ze stanowiskiem?

Sześciokrotnie poddawałem się pod osąd społeczeństwa, i stawałem w szranki wyborcze wychodząc z nich zawsze zwycięsko. W Budynku Urzędu pracuję już 40 lat! Tutaj po krótkiej pracy w Gminie Lądek, rozpoczynałem pracę w maju 1979 roku. Byłem sekretarzem urzędu, potem zastępcą naczelnika, przez 4 lata byłem referentem i tak prawdę mówiąc zmieniłem tylko trzykrotnie pokoje. Powiem szczerze, że ten urząd to całe moje życie. Tutaj, na parterze, gdzie obecnie znajduje się pomieszczenie banku, wynajmowałem mieszkanie. Tutaj też urodził się mój syn. Więc to dla mnie to nie tylko URZĄD, a miejsce szczególne, tutaj przeżywałem swoje wzloty i upadki. Po tych latach kończy się jakiś etap w moim życiu. Ale cytując słowa Grzegorza Markowskiego, „trzeba wiedzieć, kiedy zejść ze sceny. Niepokonanym”. I myślę, że mogę z całą odpowiedzialnością powiedzieć, iż odchodzę z podniesionym czołem.

Właśnie, o to też chcieliśmy zapytać. Przez te wszystkie lata stworzył Pan wokół swojej osoby jakiś pewien fenomen. Przez 6 kadencji nie było żadnego kandydata, który w wyborach mógł Panu zagrozić. Zdarzało się nawet tak, że nie miał Pan Kontrkandydata. Z czego to wynikało?

To urna wyborcza prawdę tobie powie, jakim jesteś człowiekiem i jakim jesteś gospodarzem. Wierzyłem w mądrość zbiorową mieszkańców. Kilka tysięcy mieszkańców podejmuje tą decyzję i ta ich ocena jest sprawiedliwa. Przekonali się o tym ci wójtowie, którzy obiecywali wiele w kampaniach wyborczych a po pierwszej kadencji wylatywali z wielkim hukiem. Przez całe życie byłem członkiem PSL-u. Należałem również do kierownictwa tej partii, jednak udało mi się stworzyć urząd apolityczny. Na 200 pracowników, dla których jestem pracodawcą, tylko dwóch należy do tej partii i być może to też jest jakąś niezłą składową moich notowań w przeszłości. A ponadto całe swoje dorosłe życie stawiałem na infrastrukturę, na budowę dróg, wodociągów, kanalizacji, nowych obiektów szkolnych, obiektów kultury, czyli na te zadania, które są najbardziej oczekiwane przez społeczeństwo. Może właśnie to miało wpływ na to, o co Pani pyta.

A co z perspektywy władania burmistrza tą gminą było najcięższe? Z czym miał pan najwięcej problemów?

Myślę, że najciężej było sprostać jednak wszystkim oczekiwaniom mieszkańców, bo w miarę inwestowania np. w infrastrukturę, rozbudzało się coraz większe oczekiwanie ludzi mieszkających na terenie gminy Zagórów, a przy naszej mizerii finansowej jesteśmy przecież najbiedniejszą Gminą w powiecie, nie było to takie proste. Wyliczyłem, że przez czas, kiedy sprawowałem funkcję burmistrza pobudowałem 95 km dróg asfaltowych, i sądzę, że jest to rekord nie do pobicia, w 17 sołectwach pobudowałem wodociągi, trzy nowe hydrofornie, pierwszą oczyszczalnię ścieków w Zagórowie, 21 km kanalizacji ze środków pozyskanych poza granicami kraju. Teraz rozpoczęliśmy budowę nowej oczyszczalni, spełniającej wszelkie wymogi i kanalizację sołectwa Wrąbczyn,  a co najważniejsze na tą inwestycję pozyskaliśmy ogromne dofinansowanie rzędu 9 mln złotych. Ponadto pobudowałem gimnazja, przedszkole, nowe szkoły, halę sportową, trzy orliki, kapitalny remont ośrodka kultury, Targowisko Mój Rynek w Zagórowie jest jednym z nielicznych w Wielkopolsce. Wyremontowano prawie wszystkie domy strażaka na gminie. Te wszystkie rzeczy, jak już wspomniałem rozbudzają coraz większe oczekiwania. Największy problem jaki mieliśmy, to zdecydowanie – reorganizacja sieci placówek szkolnych. Zmuszeni byliśmy zamknąć 7 szkół. Na szczęście udało się to jednak przeprowadzić bez zwalniania nauczycieli. To była niesamowicie bolesne decyzja, jeśli chodzi o społeczeństwo, a także o nas. Jak trafne i konieczne były to rozwiązania pokazuje w chwili obecnej demografia. Nadal w niektórych środowiskach mamy po zero urodzeń. Decyzję o reorganizacji najszybciej zaakceptowali dzieci, młodzież a potem rodzice.

Będąc burmistrzem często spotykał się Pan z falą krytyki, szczególnie w tej ostatniej kadencji. Zdarzały się przecież dość nieprzyjemne sytuacje…

Ja bym tego tak drastycznie nie określił. Przeciwieństwa są zawsze motorem postępu. Nie uważałem tego za rzecz nienormalną. Ważne jest, żeby przy tych wszystkich sporach między Radą, a burmistrzem doprowadzać jednak do jakiegoś kompromisu. Byłem przyzwyczajony do tego, że przez 19 lat mojego burmistrzowania przy absolutorium otrzymywałem zawsze jednogłośnie. W tym roku było trochę inaczej. Kilkoro radnych wstrzymało się od głosu. Ja uważam to za całkowicie normalną sytuację. Na tym polega przecież demokracja. Mimo, że burmistrz posiada bardzo duże uprawnienia i ma zupełnie inne umocowanie, to jednak musi uznać jednak wyższą rolę Rady Miejskiej i na każdy etapie liczyć się z jej zdaniem i stanowiskiem. Myślę, że w większości tych spraw zawieraliśmy kompromis. Chciałbym podziękować przewodniczącym Rady Miejskiej – Romualdzie Matusiak, Marianowi Parusowi oraz wszystkim radnym za lata współpracy, a także pracownikom zakładów budżetowych, pracownikom podległego mi urzędu oraz sołtysom. Przez te wszystkie lata miałem szczęście również moich do zastępców – Włodzimierza Chmielewskiego i Romana Kultermana.

A jest jakaś rzecz, której, jako burmistrz nie zdążył Pan zrobić?

W pierwszych kadencjach sen z moich oczu spędzało bezrobocie.  I problem pozyskania inwestora strategicznego dla gminy. Teraz kiedy w wyniku naszych działań mamy dużo zakładów przemysłowych wymienię tylko te najważniejsze: Elmonter, który podwoił zatrudnienie, Solaris, Lindhorst Aluminium, Blastrack, Wojmarplast, Drewsmol, i wiele innych na gminie. O ironio losu odczuwamy drastyczny brak rąk do pracy. Jesteśmy jako gmina w stanie wchłonąć każdą ilość wykwalifikowanych pracowników.

Odchodząc czuje się Pan spełniony?

To chciałem powiedzieć już na początku. Czuję się naprawdę spełniony i… zmęczony, bo to jest bardzo wyczerpująca praca, praca, gdzie trzeba się angażować całą duszą i ciałem. Marzę teraz o odpoczynku, móc robić to, na co kiedyś nie miałem czasu. Skołatane nerwy będę leczył na łonie natury w lesie. Więcej czasu poświęcać moim dwóm wnuczkom, chciałbym również trochę popodróżować.

Czego życzyłby Pan przyszłemu burmistrzowi?

Życzyłbym, by w racjonalny sposób poukładał sobie współpracę z mieszkańcami, z Radą Miejską, i by zawsze pełniąc tę funkcję miał na względzie obywatela i żeby w jak największy sposób realizował oczekiwania ludzi, które są bardzo duże.