Zginął w Mostostalu. „To był cichy bohater”

Miał jeszcze tyle do zrobienia, niestety tragiczna śmierć przekreśliła wszystko… – To był cichy bohater i anioł za życia. Będzie Nam Go bardzo brakowało… – wspomina Marta, córka śp. Romana Feliniaka (+64 l.).

W ubiegłą środę, 20 stycznia w słupeckim Mostostalu doszło do tragedii. Kilku pracowników miało za zadanie rozładować ogromne arkusze blachy, które dostarczono transportem kolejowym. Jeden taki arkusz waży ok. 5 ton i mający ok. 10 metrów długości, ok. 2 metry szerokości i kilka centymetrów grubości. Większość transportu udało się rozładować, układając arkusze jeden na drugim. W pewnym momencie jedna ze stert blachy zaczęła się rozsypywać. Pracujący przy rozładunku pracownicy zaczęli uciekać. Roman Feliniak niestety nie zdążył oddalić się w bezpieczne miejsce, arkusz na niego spadł. Tak ogromny, a zarazem cienki element w tej sytuacji działał jak gilotyna. Odciął mężczyźnie obie nogi – jedną w okolicach stopy, drugą na wysokości podudzia. Dodatkowo, kilkutonowa blacha poważnie raniła go w uda oraz okolice brzucha. Jego koledzy natychmiast ruszyli na pomoc, od razu wezwano też służby ratunkowe. Na miejsce przyleciał śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Niestety, mimo trwającej ok. godzinę walki o życie mężczyzny, nie udało się go uratować.

Roman Feliniak urodził się 8 kwietnia 1956 r. w Kokczynie Drugim (gmina Strzałkowo) w rodzinie Romana i Bolesławy. Dzieciństwo oraz młodość spędził w Brudzewie, pomagając ojcu w gospodarstwie. Wychowywał się wraz z dwoma braćmi oraz siostrą. Siostra już nie żyje. Pan Roman ukończył szkołę podstawową w Brudzewie, a następnie zdobył zawód stolarza.

Zawodowo pracował w kilku miejscach, ale najdłużej, bo ponad 20 lat jako kominiarz w poznańskiej spółdzielni kominiarskiej, mającej swoją filię w Strzałkowie. Była to dość niebezpieczna praca, ale przyniosła mu ona ogromną satysfakcję i zadowolenie. Lubił pomagać ludziom. Cieszył się, że niejednej rodzinie uratował życie. Był bardzo ceniony i lubiany. Zawsze śmiał się, że to dlatego, że przynosił ludziom szczęście.

W 2017 r. rozpoczął pracę w Mostostal Wechta. Była ciężka, ale także ją lubił. Z cierpliwością wyczekiwał na zasłużoną emeryturę, a wraz z nim członkowie najbliższej rodziny. Na emeryturę miał przejść dokładnie za 2,5 miesiąca. W 1980 r. ożenił się z Heleną (z d. Mackiewicz) i zamieszkali w Strzałkowie. Wspólnie wychowali troje dzieci – dwie córki oraz syna. Doczekali się także dwóch wnuków.

Pomimo swojego wieku, nie był on typowym dziadkiem zbliżającym się do przejścia na emeryturę, bo swoim wigorem i werwą mógłby obdarować niejednego dwudziestolatka. Zawsze w biegu. Nie potrafił odmówić nikomu w potrzebie, o każdej porze dnia i nocy i nawet zmęczony wielogodzinną pracą zawodową, był gotowy nieść pomoc innym.

– Nigdy nie zawodził i to chyba właśnie fakt, że wszyscy, zarówno najbliżsi, jak i obcy zawsze mogli na niego liczyć, sprawił iż tak wielu ludzi Go kochało i szanowało. Dali Nam to odczuć szczególnie w ostatnich dniach – opowiada córka pana Romana, Marta. – Niejednokrotnie złościliśmy się na Niego, że wiecznie gdzieś goni, zawsze dla wszystkich, a nigdy dla siebie, nie dbając o własny odpoczynek czy potrzeby. Nigdy nie był na wakacjach, wyjazdach, zwyczajnie nie umiał bezczynnie siedzieć, bez świadomości, że robi coś dla innych. Nie poznałam nigdy w całym swoim życiu drugiego tak bezinteresownego, pracowitego i wrażliwego człowieka. W tych czasach tacy jak On to prawdziwa rzadkość.

Każdemu dobrze życzył, nawet jeśli ktoś wyrządził Mu krzywdę lub zawiódł. Obce były mu takie uczucia, jak gniew, żal, zazdrość czy egoizm. Zresztą miał wielkie serce nie tylko dla ludzi, ale także dla zwierząt. – Bardzo przeżywał cierpienie każdej istoty. Pamiętam jak potrafił przynieść do domu ptaszka ze złamanym skrzydłem lub opowiadać, jak uwalniał wiele razy psy, które znajdował przywiązane do drzewa w lesie. Nie był w stanie przechodzić obok tego obojętnie. To był cichy bohater i anioł za życia. Będzie Nam Go bardzo brakowało… – wspomina córka, Marta.

Miał jeszcze tyle do zrobienia, niestety tragiczna śmierć przekreśliła wszystko… Pogrzeb śp. Romana Feliniaka odbył się w poniedziałek, 25 stycznia w Strzałkowie. Zmarłego żegnali licznie Jego Najbliżsi, znajomi, przyjaciele, sąsiedzi. Rodzina składa serdeczne podziękowania Wszystkim za udział w pogrzebie oraz wszelkie słowa współczucia.