Wirus w Koronie…

 Jeszcze kilka tygodni temu, w początkach marca, sklepy w moim małym miasteczku Hawkesbury w Kanadzie, pięknie położonym nad rzeką Ottawa, były pełne, restauracje i bary pękały w szwach, w małym lokalnym kinie komplety widzów, na chodnikach wielu spacerujących. Wiosna przyszła szybko i ciepło nagle się zrobiło, wszyscy jak co roku pomęczeni ciężką i długą kanadyjską zimą, wylegli na świeże powietrze i delektowali się gorącym powietrzem, śpiewem ptaków i zapachem Fiedlerowskiej żywicy. I w ciągu kilku tygodni, wszystko to leży w gruzach – właśnie o tym opowiada Bogdan Michalski, za stałe mieszkający w Kanadzie, którego korzenie sięgają Zagórowa.

Gdzieś tam na końcu świata co prawda jakiś wirus grypy się pojawił, ale kto by się tym przejmował tutaj, tak daleko od wszelkich światowych problemów. Kanada zawsze była krajem leżącym z dala od zgiełku, od wojen i różnych gospodarczych katastrof, protegowana odległością od Europy czy Azji jak również chroniona przez potężnego sąsiada na południu, USA. Ekonomia na najwyższych obrotach, bardzo mały procent bezrobocia, no i lato nadchodzi, czego jeszcze więcej do szczęścia potrzeba. Moja niewielka firma, z nowym produktem na potrzeby militarne, który startujemy w tym roku, poprzez oczy swojego Prezydenta, czyli skromnie piszącego te słowa, wyglądała obiecująco. Kalendarz pełen wizyt, spotkań biznesowych, wyjazdów na targi zbrojeniowe w USA i w Europie. Bardzo duże zainteresowanie sił specjalnych NATO. Sztaby antykryzysowe, specjalne komisje, stany wyjątkowe I teraz wszystko się zmieniło… Bo nadeszła w końcu i tutaj ta czarna chmura, rozwijająca się szybko, przetaczająca się przez kraje i kontynenty. COVID-19, wirus w koronie. Liczby zachorowań i ofiar rosnące z dnia na dzień, podawane 24/7 przez wszystkie media, bez ustanku, w wydaniach specjalnych. Tworzą się sztaby antykryzysowe, specjalne komisje, stany wyjątkowe, godziny policyjne. No i te cyfry, galopujące jak w rozszalałym liczniku, przesuwające się na naszych oczach w ogromnym tempie. Światowa Organizacja Zdrowia ogłasza oficjalny stan epidemii, na podstawie której rządy wielu krajów zaczynają wprowadzać różnego rodzaju przepisy, mające na celu złagodzić krzywą zachorowań. I Kanada nie jest wyjątkiem. W połowie marca rząd federalny i rządy prowincjalne zaczęły wprowadzać ograniczenia w podróżach. Zamknięte zostały granice dla obcokrajowców, a wszyscy obywatele kanadyjscy powracający do kraju, musza przechodzić 14-dniową kwarantannę. Miało to zahamować rozprzestrzenianie się wirusa. W tym samym celu, stopniowo zaczęto ograniczać publiczne zgromadzenia, jak koncerty czy imprezy sportowe. Zaraz po tym, następne ograniczenia w działalności biznesów, które nie były kluczowe dla ochrony zdrowia, dystrybucji żywności i paru innych kategorii. Ta pierwsza fala zamknęła 50% firm, głównie małych i średnich. Na początku kwietnia, nakazano zawieszenie działalności wszystkich innych, z wyjątkiem tych krytycznych dla zaopatrzenia w żywność czy energię. Większość biznesów zostało w ten sposób zamkniętych. Wprowadzono zakaz zgromadzeń już dla kilku osób. Zakaz wchodzenia do parku. Nakaz utrzymywania 2 metrowego dystansu, gdziekolwiek, czy w sklepach czy na chodnikach. Nie wolno przejść obok siebie, trzeba się omijać. Plastikowe panele ochronne przy kasach. Do wielu sklepów nie można w ogóle wejść, trzeba zadzwonić, zamówić towar, zapłacić przez telefon kartą kredytową, po czym odebrać z pudełka na chodniku. Zablokowane drogi pomiędzy prowincjami, patrole policyjne ścigają tych, co tego nie respektują. Policja dostała specjalne prawa, na podstawie których mogą nałożyć mandaty do wielu tysięcy dolarów lub aresztować osobnika, który z dala od innych spaceruje z psem w parku. Stworzone specjalne info-linie żeby sąsiad donosił na sąsiada. Wprowadza się stan wyjątkowy w miejscowościach, w których nie ma jeszcze nikogo zarażonego wirusem. Oczywiście prewencyjnie. Kliniki lekarskie i szpitale są zamknięte dla wszystkich w oczekiwaniu na lawinę zarażonych pacjentów. Wszystkich innych „bada” się albo przez telefon, albo na parkingu. Zamknięte są wszystkie przedszkola, szkoły i uniwersytety. Na razie nie wiadomo do kiedy termin przedłuża się to co dwa tygodnie, ale już teraz wiadomo, że do końca roku szkolnego tak może potrwać. Rząd mówi już o totalnym zamknięciu ludzi w domach i zakazie wychodzenia. Na razie jeszcze tego nie wprowadzili, ale niedługo należy się pewnie tego spodziewać, wzorem innych krajów, włącznie z Polską. Nie można płacić gotówką, żeby ograniczyć potencjalne zarażenia. W sklepach, bankach i aptekach namalowane są linie co 2 metry i na nich należy stać. Za podejście poza linię można się spodziewać wielotysięcznych mandatów lub więzienia. Dotyczy to też rodzin. Mąż z żoną nie może stać razem, muszą zachować dystans, dziadek z babcią czy brat i siostra. Bez wyjątku. Do sklepu nie można wejść z własna torbą, bo wirus można wnieść. Choć puszki i inne towary można dotykać. Jeszcze… Firmy w kryzysie Te zakazy i nakazy są wprowadzane w Kanadzie oczywiście dla dobra wszystkich obywateli, a w szczególności żeby chronić ludzi chorych i starszych. Żeby mięli wystarczającą opiekę, sprzęt i lekarzy jak będą ciężko tą chorobę przechodzić. Ale tutaj ja mam pewien mały problem, który nie wiem, czy logicznie można wytłumaczyć. Jestem właścicielem średniej wielkości biznesu, zatrudniam paru ludzi, mam partnerów i dostawców, kiedyś oceniałem że dzięki działalności mojej firmy około 30 ludzi ma chleb i dach nad głową. Mam wielu, wielu znajomych, przyjaciół, partnerów w tych kręgach. Firmy od 1-2 pracowników po 200-300, warte od dziesiątek tysięcy dolarów do milionów. Licząc wszystkich pracowników bezpośrednich, dostawców, fabryk produkujących komponenty, surowce itd, mój krąg biznesu który znam, żywi kilka tysięcy ludzi. Daje im dostatnie życie. Płaci podatki, które idą na szpitale. Przeciętny biznes może przetrwać bez pracy od tygodnia-dwóch (usługi) do 6-8 tygodni (cała reszta). Czyli po 2 miesiącach całkowitego paraliżu wszystkie firmy które ja znam, łącznie z moją, zbankrutują. To znaczy że te parę tysięcy pracowników straci pracę. Przestaną być płacone podatki na szpitale. Wielu straci wszystkie oszczedności. Setki popełnią samobójstwo, setki umrą na zawał serca, setki w wyniku rozbojów, napadów itd. Cena za zamknięcie gospodarki w stratach ludzkich będzie wielokrotnie większa niż ta od wirusa. Małe i średnie firmy w Kanadzie tworzą 70% całej gospodarki. Zatrudniamy miliony pracowników. Teraz się nakazuje je zamknąć, bo to zapobiegnie rozprzestrzenianiu się wirusa. Wiele firm moich przyjaciół już bankrutuje. Za parę tygodni dojdzie do nich cała reszta. Nie będzie gdzie do pracy wracać. A to też firmy zaopatrujące sklepy w żywność i inne niezbędne do życia produkty. To nie wirus nas zabije. To brak wizji rządzących, którzy widzą okazję zagarnięcia jak największej władzy i pozbawienia nas jak najwięcej praw. Lekarstwa, jakie nam społecznie aplikują, żeby nas wszystkich uratować, w konsekwencji nas zniszczą. I możemy w nieskończoność debatować o konieczności izolacji, kwarantanny i innych pomysłach. Ale kto za kilka tygodni będzie mógł do pracy wrócić, jak jej po prostu nie będzie. „By innych ratować…” Siedzenie w domu, bo myślimy, że tym życie będziemy ratować innym, jest totalnie bezproduktywne. Bo, właśnie myśląc o tych chorych, w szpitalach, tych co umierają lub są tego blisko, robimy im w rzeczywistości krzywdę. Bo ci ludzie w desperacki sposób potrzebują wentylatorów, łóżek, rękawiczek, masek, lekarstw, lekarzy i pielęgniarek, kroplówek, monitorów i całej masy innego sprzętu. To wszystko potrzeba wyprodukować w fabrykach. Na te produkty potrzebne są komponenty i surowce, które gdzieś też trzeba produkować lub wydobywać. Trzeba to zapakować, przetransportować. Potrzeba energii, paliwa. I całej armii ludzi. W czasach takiego kryzysu, jak niektórzy określają, wojny z wirusem, potrzeba żeby gospodarka podwoiła czy potroiła swoje obroty, a nie zwalniała. Produkcja wojenna, jak było w przypadkach wojen światowych, trwała 24/7, w święta , dnie i noce. I tak powinno być teraz. Żeby tych chorych, starszych, mniej odpornych ratować, potrzeba ogromnego wysiłku gospodarczego, a nie jego rujnowania. Bo jak już nic nie będzie dostępne, a taki moment wkrótce może nadejść, co wtedy zaoferujemy tym chorym? A już zupełnym szczytem hipokryzji jest używanie argumentu, że to wszystko potrzeba zrobić dla ludzi starszych, tych w największej grupie zagrożenia. Przecież przez całe dziesięciolecia właśnie dla tych ludzi nigdy nie było pieniędzy. W tak bogatym kraju jak Kanada, starsi, biedni, umierali w niegodziwych warunkach i kolejne rządy federalne mało to obchodziło. Cały system opieki zdrowotnej już od dawna wymagał masywnych inwestycji, żeby podołać potrzebom zdrowotnym starzejącego się statystycznie społeczeństwa. Nagle starsi obywatele stali się jakby karta przetargową i przyczyną, dla której wszystkie ograniczenia, łącznie z gospodarczymi, należy wprowadzić. Krzywe zachorowalności są takie same I o co tu właściwie chodzi? Rujnuje się gospodarkę, ogranicza prawa człowieka, zawiesza się konstytucję. Czy rzeczywiście o COVID-19 i jego zagrożenie dla ludzkości? Może jest to temat na inna dyskusję, ale ja myślę, że to próba zamachu na demokrację a wirus w koronie to doskonały do tego pretekst. Wystarczy spojrzeć na statystyki zachorowań i zgonów na grypę z ostatnich lat i porównać z tym wirusem. Nic nie ma tu sensu. W Kanadzie umiera rocznie około 9 tysięcy ludzi na grypę. A Covid zabił 250. We wszystkich krajach na świecie ilość zakażeń dramatycznie maleje od tygodnia. I to niezależnie, czy wszystko jest zamknięte i nie wolno wychodzić z domu, jak w Polsce, czy otwarte, jak w Szwecji. Krzywe zachorowalności są takie same. I tu i tam od tygodnia idzie w dół. Jak to możliwe? Więc chyba jest czas zacząć zadawać pytania. O co tu chodzi? Czy o śmiertelny wirus czy jednak o próbę zamachu na wolność i prawa człowieka. Czas zacząć zadawać pytania, czemu rujnuje się gospodarkę i życie milionów ludzi? I kto za to odpowiada. I w jakim celu. Tymczasem sklepy w moim małym miasteczku Hawkesbury w Kanadzie, pięknie położonym nad rzeką Ottawa, są puste, restauracje i bary zamknięte, w lokalnym kinie nikogo nie ma, na chodnikach tylko snujące się cienie byłych spacerowiczów. Gwar jakby z daleka słychać, gdzieś z oddali. A może to tylko złudzenie. Wiosna przyszła szybko i ciepło zrobiło się nagle, słychać śpiew ptaków i roznosi się zapach Fiedlerowskiej żywicy. Nie ma tylko komu słuchać ani wchłaniać tego zapachu….