Szczególnie w trakcie epidemii COVID-19, pojawia się coraz więcej problemów z płynnością finansową. Ustawodawca zauważył te problemy i postanowił odpowiedzieć w regulacjach – tak zwanej tarczy antykryzysowej. Na czas pandemii przewidziane zostały specjalne przepisy, które mają tworzyć mechanizmy ochronne zarówno dla wierzycieli, jak i dłużników.
Podstawy i akty prawne
Nowe zasady dotyczące ulgi na złe długi, pojawiły się w akcie prawnym nazywanym tarczą antykryzysową 4.0 – specjalne rozwiązania wprowadzono w ramach ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r., o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U.2020.1086 z dnia 2020.06.23), a następnie zostały zmienione ustawą z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z tymi aktami prawnymi, wprowadzono specjalne regulacje dotyczące podmiotów ponoszących negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu pandemii COVID-10, bezpośrednio w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 29 lipca 1991 roku (Dz.U. z2019r. poz.1387, z późniejszymi zmianami), zwanej „ustawą o PIT”.
Wyciąg z opracowanie przepisów
Ulga na złe długi została zmodyfikowana, w ramach nowego brzmienia art. 52w ustawy o PIT. Określa zasady dla ulgi na złe długi dla podatników, którzy ponoszą negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu epidemii COVID-19. Najważniejszym elementem zmian, było wprowadzenie 30 dniowego zamiast 90 dniowego terminu, po którym można skorzystać z różnych rodzajów ulg (chodzi o termin po upływie terminu zapłaty określonego na fakturze lub w umowie).
Wyciąg z przepisów
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 52w
W roku podatkowym, w którym obowiązywał stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19, zmniejszenia, o którym mowa w art. 44 ust. 17 pkt 1 oraz art. 26i ust. 1 pkt 1, albo zwiększenia, o którym mowa w art. 26i ust. 2 pkt 1, dokonuje się począwszy od odpowiednio okresu rozliczeniowego lub roku podatkowego, w którym upłynęło 30 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, do końca okresu, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta.
Dodatkowo podatnicy, którzy wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, również zostali objęci pomocą – w postaci możliwości zmniejszenia zaliczki w określonym zakresie.
Wyciąg z przepisów
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 52w
Podatnicy, którzy na 2020 r. wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, o której mowa w art. 44 ust. 6b, mogą zmniejszyć zaliczkę, o której mowa w art. 44 ust. 6i, należną za miesiąc, w którym upłynęło 30 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, do okresu, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, o:
-
17% wartości wierzytelności, o której mowa w ust. 1 – w przypadku podatnika opodatkowanego według zasad określonych w art. 27 ust. 1 albo
-
19% wartości wierzytelności, o której mowa w ust. 1 – w przypadku podatnika opodatkowanego według zasad określonych w art. 30c.
