– Czy jest ktoś, kto mógłby puścić na pogrzebie hymn Lecha Poznań? – pyta strzałkowianka, w kontekście ostatniego pożegnania Rafała Wąsika. Popularny Wasko zmarł w nocy z poniedziałku na wtorek.
Pana Rafała w Strzałkowie znali wszyscy. Wielu darzyło dużą sympatią. – Pomimo drogi, jaką sobie wybrał, był bardzo lubiany i szanowany przez starszych, jak i młodzież. Wszystkich zawsze miło witał. „Ukłony dla pięknej Pani” – często można było usłyszeć z jego ust, czy: „Niech żyje Szkolna!”. To ulica, na której mieszkaliśmy. Strzałkowo już nie będzie takie samo, ale jego duch na ulicy Sikorskiego na pewno pozostanie. Nigdy nie żebrał o pieniądze. Jeśli je chciał, wrzucał ludziom węgiel, innym kopał ogródek albo zbierał puszki, a późnej na dwukołowym wózku ciągnął pieszo do Słupcy na złomowisko – wspomina mieszkanka Strzałkowa. Wasko, bo tak do pana Rafała zwracało się wielu strzałkowian, uwielbiał piłkę nożna. Był prawie na każdym meczu młodzieży z Polanina. Młodzi zawodnicy strzałkowskiego klubu bardzo mocno przeżyli jego śmierć. Wielu się rozpłakało, kiedy dowiedzieli się, że jeden z ich najwierniejszych kibiców nie żyje. Wielu, razem z rodzicami wybiera się na pogrzeb.
Wasko też wielkim fanem Lecha Poznań. Strzałkowianie, którzy również kibicują Kolejorzowi apelują, by na pogrzebie wybrzmiał hymn poznańskiego klubu. – Czy jest ktoś kto mógłby puścić na pogrzebie hymn Lecha Poznań? Tak jak stadion na Bułgarskiej, tak niech cmentarz na pogrzebie pęka w szwach. Zachęcam do udziału w ostatnim pożegnaniu, jeśli ma ktoś ochotę – w mediach społecznościowych napisała jedna z mieszkanek Strzałkowa.
Pogrzeb Rafała Wąsika odbędzie się w sobotę, 13 grudnia o godz. 10.00 w Strzałkowie.
Żegnaj Rafał. Byłeś naprawdę porządnym Żulikiem. Szkoda, że nie zadbałeś o siebie jak skarżyłeś mi się, że strasznie boli Cię wątroba. Doradzałem, mówiłem Rafał przestań pić i lecz się. Nie raz poratowałem cię jedzeniem abyś dojadł zamiast pić, ale Ty wybrałeś swoją drogę. Do końca chyba nie wierzyłeś, że alkohol w nadmiarze zabija. Ale cóż stało się jak stało. Szkoda, że na ulicy Sikorskiego już nie machniesz cześć, że nie pokierujesz ruchem aby bezpiecznie wyjechać z parkingu, szkoda, że nie zaśpiewasz i nie ukłonisz się kolegom i koleżankom. Mogłeś jeszcze pożyć! Żegnaj.