Czasem los bywa przewrotny i zupełnie nieprzewidywalny, a życie niesprawiedliwe, kiedy życie traci młoda, pełna planów osoba. Robert Kinast był duszą rodziny, całej społeczności Łomowa, małej wsi w gminie Zagórów… Przyjacielski, pomocny, lubiany przez wszystkich. Zmarł zaledwie w wieku 41 lat.
Urodził się 23 lutego 1984 roku w Słupcy. Swoją edukację rozpoczął w Szkole Podstawowej w Łukomiu i już od najmłodszych lat nie dało się go nie lubić. Koleżeński, uczynny, zawsze gotowy do pomocy. Po szkole podstawowej uczęszczał do zagórowskiego technikum agrobiznesu, co było konsekwencją wychowania na rodzinnym gospodarstwie rolnym rodziców. Po zdaniu matury ukończył dwuletnią szkołę policealną zdobywając dodatkowy zawód – pracownika socjalnego. Po zakończeniu edukacji rozpoczął pracę w delegacji. Na dużych maszynach budowlanych przygotowywał stabilizacje gruntowe pod drogi szybkiego ruchu (drogi ekspresowe, autostrady, również obwodnice dużych miast). Po 17 latach pracy w delegacji i po uzyskaniu życiowej stabilizacji, podjął pracę w lokalnej firmie jako monter. Chciał więcej czasu spędzać z rodziną.
Wywodził się z dużej rodziny. Ma szóstkę rodzeństwa – cztery siostry i dwóch braci. Wszystkie dzieci pomagały w gospodarstwie, wzajemnie się sobą opiekowały i wspierały. Każdego roku cała rodzina (bez wyjątku) spotyka się przy okazji świąt, czy ważnych uroczystości rodzinnych. Ta ważna tradycja jest tylko potwierdzeniem, że członkowie tej rodziny zawsze byli ze sobą blisko, w każdej sytuacji zarówno w tych szczęśliwych momentach, jak i trudnych.
W Ochotniczej Straży Pożarnej w Łomowie działał tak naprawdę od zawsze. Trudno tu więc podać konkretną datę. Już jako dziecko angażował się w różne aktywności OSP. Przez wiele ostatnich lat pełnił funkcję zastępcy naczelnika. Przeszedł wszystkie wymagane szkolenia. Dlaczego tak lubił straż? – pytamy.
– Pewnie dlatego, że można było w niej aktywnie działać i współpracować ze swoimi przyjaciółmi, bo nie da się zaprzeczyć, że Łomowska OSP to wyjątkowa społeczność. Zawsze, kiedy czegoś się podejmował, to na 100 %. Zależało mu, żeby Łomów się rozwijał. Oczywiście budowanie zgranej lokalnej społeczności to zasługa wielu osób, ale Robert był niewątpliwie jedną z nich. W straży czynnie uczestniczył w różnych akcjach. Kiedy tylko zawyła syrena od razu ruszał. Czasem nawet w niekompletnym ubraniu – wspomina żona Dorota.
Najprawdopodobniej to zaangażowanie w straży pomogło mu podjąć decyzję o sołtysowaniu wsi, gdzie wygrał wybory. To tylko utwierdziło tutejszą społeczność i Jego samego, jak był lubiany i zaangażowany w życie społeczne. Sołtysem wsi został w 2024 roku, kiedy rozpoczął już pracę na miejscu.
– Cieszył się z tego, że ludzie obdarzyli go zaufaniem, a on trochę jak jego Tata mógł zdziałać jeszcze więcej dla Łomowa, jako sołtys. Czynnie angażował się w organizację dożynek wiejskich (jeszcze zanim został sołtysem), pomagał paniom ze Stowarzyszenia Łomowianki podczas różnych wydarzeń plenerowych. Wspierał Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy w Biegu Policz się z cukrzycą oraz podczas licytacji na finałach WOŚP w Zagórowie. Lubił pomagać. Zawsze można było na niego liczyć. W tym roku młodzież z Łomowa znalazła bociana białego ze złamanym skrzydłem i przyniosła go do sołtysa, bo nie wiedzieli, co zrobić. A Robert następnego dnia odwiózł go do Ośrodka Rehabilitacji Dzikich Zwierząt w Grodźcu – dodaje żona.
Pasji miał sporo. Pierwszą było OSP. Nie robił tego, bo musiał, czy tak wypadało, po prostu lubił to. Drugą pasją było myślistwo. W 2015 roku zdał wymagane egzaminy łowieckie. Można powiedzieć, że tą pasję odziedziczył po Tacie. Wspólnie polowali w kole łowieckim „Puszcza Pyzderska”. Dokarmiał zwierzynę w czasie mrozów. Wspólnie z synem Hubertem wykonywali lizawki dla zwierzyny. Przy okazji mieli mnóstwo wyjazdów w teren tak po prostu, by poobserwować przyrodę. Imię ich syna też nie jest przypadkowe, ponieważ syn urodził się w 2015 roku, kiedy Robert został myśliwym, a jak wszyscy wiemy – św. Hubert jest patronem myśliwych. Poza tym Robert i Hubert brzmi podobnie… No i trzecia z tych ważnych pasji to jazda motocyklem. Uwielbiał to! Od zawsze chciał mieć motocykl. Każdy zakupiony dwukołowiec wybierał starannie. Z resztą w każdej sprawie musiał wszystko dobrze przemyśleć, nie podejmował pochopnych decyzji. Był członkiem Grupy Motocyklowej Gajory z Zagórowa. Chętnie wybierał się z nimi na różne wyprawy, ale indywidualnie też dużo jeździł. Czasem nawet z Dorotą jeździli razem. Aktywnie uczestniczył w organizowanych przez Gajory piknikach motocyklowych.
To właśnie z Dorotą ślub wzięli w 2012 roku, znając się już 6 lat wcześniej. Rodzicami zostali w kwietniu 2013 r. Wtedy urodziła się wymarzona córka, dla której imię wybrał Tata – Agata. W 2015 r. na świecie pojawił się synek – dopełnienie rodziny – Hubert.
– Wtedy zaczęliśmy mówić, że już wszystkich mamy w domu. Na co dzień Robert był zawsze obowiązkowy. Miał świetne poczucie humoru. Mimo, że znaliśmy się tyle lat nadal potrafił mnie zaskoczyć. Kochał nas… bardzo! Jako rodzice zawsze mówiliśmy jednym głosem. Uczestniczył w życiu szkolnym dzieci, kiedy tylko mógł, chodził na wywiadówki, wspierał szkolne akcje. Pomaganie w nauce, to jednak była moja działka, ale gry w piłkę nożną – to już tylko Tata. Lubił wspólne majsterkowanie z Hubertem oraz wspólne oglądanie rodzinnych filmów i podjadanie słodyczy z Agatą. Dzieciom zdążył przekazać, że warto działać dla innych, nie mając z tego materialnych korzyści, czego efektem było wstąpienie Agaty i Huberta do Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej w Łomowie. Mają już za sobą udziały w zawodach strażackich, czy akcje charytatywne, jak np. ostatnie kolędowanie na rzecz małego Kazika potrzebującego pomocy. Tata dla dzieci był bohaterem i bohaterem ich codzienności. Jak pojawiał się problem natury technicznej, to zawsze go rozwiązywał – tłumaczy Dorota.
Oboje mają wielu znajomych. Zawsze byli towarzyscy. Lubili chodzić na różne imprezy karnawałowe, czy andrzejki, gdzie w towarzystwie przyjaciół mogli się świetnie bawić i tańczyć. Najczęściej ostatni schodzili z parkietu i wracali do domu. Robert był duszą towarzystwa. Nawet w sytuacjach trudnych potrafił wszystkich rozbroić dobrym żartem.
Jego choroba pojawiła się nagle. Mimo, że Robert badał się regularnie, to nie można było wcześniej zorientować się, że coś jest nie tak. Ta podstępna choroba ujawniła się dopiero, kiedy była już w zaawansowanym stadium. Nawet nie zdążono rozpocząć leczenia onkologicznego. Przeciwnik był zbyt agresywny i 28 grudnia Robert odszedł pozostawiając pustkę, której nigdy nie da się wypełnić, pozostawiając w żałobie całą kochającą rodzinę, znajomych, przyjaciół i całą społeczność Łomowa.
Ostatniego grudnia spoczął na zagórowskim cmentarzu. Cześć Twojej pamięci!
