„Traktujemy je jak rodzinę”

– Kiedy wybuchła wojna, od razu do nich zadzwoniłam i zaprosiłam do siebie – mówi Małgorzata Szulczyńska ze Słupcy, która przyjęła pod swój dach Vierę i Janę z Ukrainy.

Ta historia ma swój początek trzy lata temu. Wówczas pani Małgorzata zrobiła sobie wycieczkę do Lwowa. Na przejściu granicznym w Hrebennem spotkała panią, która poprosiła o przewiezienie przez granicę. Kobieta nie mogła przejść pieszo, bo było to przejście przeznaczone tylko dla zmotoryzowanych. Pani Małgorzata, choć nie bez obaw, zgodziła się pomóc nieznajomej. Kiedy poznała jej historię, tylko utwierdziła się w przekonaniu, że dobrze zrobiła. Pani Maria, bo tak ma na imię spotkana Ukrainka, mieszka kilka kilometrów od granicy. Co tydzień wybiera się do Polski, żeby kupić swojej wnuczce bezglutenową żywność, bo tylko taką dziewczynka może jeść. Na Ukrainie można było ją dostać jedynie w dużych miastach, najbliżej w oddalonym o ok. 70 km Lwowie. – Byłam pod ogromnym wrażeniem, jak pani Maria poświęca się dla wnuczki – przyznaje pani Małgorzata, która chciała bliżej poznać nową znajomą i jej najbliższych. Dowiedziała się, że zarówna pani Maria, jak i jej mąż, są na emeryturze. Córka Viera, podobnie jak pani Małgorzata, jest pielęgniarką, pracuje w lokalnej przychodni. Choć wszyscy mieli źródła dochodu, żyli bardzo skromnie. Dlatego pani Maria musiała co tydzień wybierać się do Polski po jedzenie dla Jany, bo rodziny nie było stać, by zrobić większe zapasy. Przypadkowe spotkanie na granicy zapoczątkowało polsko-ukraińską przyjaźń. Słupczanka regularnie kontaktowała się z panią Marią i jej rodziną, co jakiś czas wysyłała też paczki z bezglutenową żywnością dla Jany.

Kiedy na Ukrainie wybuchła wojna, od razu skontaktowała się ze swoimi przyjaciółmi zza wschodniej granicy i zaoferowała im pomoc. Uznała, że najlepiej będzie, jeśli na czas wojny przyjadą do Polski. Z zaproszenia skorzystały 35-letnia Viera i 10-letnia Jana. Choć przyznają, że nie przyszło im to łatwo. – Długo się zastanawiałyśmy. Gdybyśmy nie wiedzieli, do kogo jedziemy, pewnie byśmy nie zdecydowały się na wyjazd. Ale byłyśmy przekonane, że jedziemy do dobrych ludzi – mówi Viera. Razem z córką we wtorek wyruszyły do Słupcy. Po drodze mieli dużo szczęścia. Pod samą granicę podwiózł je autokar. Potem dotarły do Tomaszowa Lubelskiego, gdzie spotkały przewoźnika, który jechał do Konina. Stamtąd, w środę wczesnym rankiem słupczanka je odebrała.

Dom w Słupcy, w którym mieszka pani Małgorzata, obecnie jest remontowany, dlatego słupczanka chwilowo mieszka u siostry w Gozdowie. Właśnie tam przyjęła Vierę i Janę. Ale już postanowiła, że zaraz po remoncie wszyscy przenoszą się do Słupcy. Pani Małgorzata nawet skorygowała plan remontu, by bardziej dostosować dom dla potrzeb Viery i Jany. – Traktujemy dziewczyny jak rodzinę, nie wyobrażam sobie, żeby im nie pomóc – mówi słupczanka, która doskonale zdaje sobie sprawę, że ta pomoc będzie długofalowa. Mimo to, ani przez chwilę nie wahała się, by zaprosić dziewczyny do siebie. Już rozgląda się za pracą dla Viery, myśli też o jej studiach pielęgniarskich. Pomoc dla Viery i Jany zaoferował Urząd Miasta w Słupcy, pomaga również rodzina, przyjaciele i znajomi pani Małgorzaty. Każdy wspiera, jak tylko może. Jej brat już zaoferował przyjęcie dziadków Jany, jeśli tylko zdecydują się na przyjazd do Polski. Na Ukrainie, w rejonie, gdzie obecnie mieszkają, jest jeszcze w miarę spokojnie, nie są tam prowadzone walki. Nie wiadomo jednak, jak długo tak będzie. Poza tym, życie w kraju ogarniętym wojną jest coraz trudniejsze. Jedzenia w sklepach jest coraz mniej, wprowadzane są limity sprzedaży. Podobnie jest z benzyną czy lekami. Do tego dochodzi ogromna drożyzna. – Za lek przeciwgorączkowy, który kosztował 150 hrywien, teraz trzeba zapłacić 300. Oczywiście, o ile będzie w aptece, bo w pierwsze dni wojny ludzie prawie wszystko wykupili – Viera podaje jeden z przykładów.